ساز گیتار

این ساز پر کاربرد و محبوب که هم در جمع های کوچک و هم کنسرت های بسیار بزرگ همیشه مورد استفاده قرار گرفته و بدون شک یکی از محبوب ترین ساز های حال حاضر دنیا هست و نظر دوستداران موسیقی بسیار زیادی رو به خودش جلب کرده. بخش عمده ای از دلیل این مقبولیت عمومی مربوط به این میشه که نوازنده ی این ساز همزمان میتونه با نواختن آکورد ها، به همخوانی با اون ها بپردازه. این ساز جز خانواده ساز های زهی - زخمه ای هست و برای نواختن اون از یک پیک (مضراب) استفاده میشه به این صورت که نوازنده اون رو بین انگشتان خودش قرار میده و با وارد کردن ضربه به سیم ها و همزمان گرفتن سیم ها روی دسته ی ساز، نت های اون رو به صدا در میاره. این ساز هم مثل بقیه ساز های این خانواده از چوب درختان برای ساخت بدنه و دسته و همچنین سیم های پلاستیکی و فلزی ساخته میشه. گیتار ها معمولا به سه دسته ی معمول گیتار کلاسیک ، گیتار آکوستیک ، گیتار الکتریک و گیتار بیس تقسیم بندی میشن. تفاوت دو گیتار اول در اندازه و بزرگی کاسه صدا و همچنین جنس سیم ها هست. به این صورت که کاسه ساز در گیتار کلاسیک کوچکتر هست و از 6 سیمی که این ساز داره 3 تا از اون ها به جنس پلاستیک و 3 تای دیگه از جنس فلز هست. دلیل نام گذاری این ساز به گیتار نایلون هم در واقع همین جنس سیم ها هست. از این نوع گیتار مهمولا در اجرای قطعات کلاسیک و پاپ استفاده میشه. ولی در گیتار آکوستیک کاسه ی ساز کمی بزرگتره و جنس تمام سیم های اون از فلز هست و به همین خاطر صدای پر حجم تری به نسب نوع اول تولید میکنه، به همین خاطر از این ساز در سبک های جز و بلوز بیشتر استفاده میشه. گیتار های بیس و الکتریک هم به این دلیل به این نام شناخته میشن که بدنه ی توپری دارن و برای تولید صدا نیازمند کاسه صدا نیستن و سیگنال های اون ها توسط یک سیم به تقویت کننده (آمپلیفایر) منتقل میشه و صدا بصورت تقویت شده از یک بلندگو پخش میشه. از این نوع گیتار برای سبک های متال، راک و بلوز استفاده میشه. از بزرگترین نوازندگان گیتار کلاسیک میشه پاکو د لوسیا رو نام برد و همچنین نوازندگان شاخص گیتار الکتریک میشه به دیوید گیلمور و جیمی هندریکس اشاره کرد.


صفحه بعدی صفحه قبلی